Er is voldoende potentieel in Nederland om effectief en efficiënt afval om te gaan zetten in grondstoffen. Alleen is dat erg versnipperd.
Dat grondstoffen (met uitzondering van die van organische oorsprong) schaars worden staat onomstotelijk vast. Dat afval een rijke bron vormt van grondstoffen staat ook als een paal boven water. Toch wordt deze rijke bron niet zomaar geactiveerd. Dat vergt een transitie. Een ommekeer in denken en doen. Dat kan overigens en dat kan ook snel. David Peck, assistent professor industrial design engineering in Delft denkt zelfs dat de transitie in zes jaar gerealiseerd kan zijn. Nu wordt in de hele wereld nog maar 1 procent van de waardevolle metalen gerecycled. Dat moet na de transitie 90 procent zijn. Voorwaarde is dat producten volgens ecodesign zijn ontworpen. Een nog jonge tak van sport die ook zeker nog lang niet ingebed is in wetenschap en bedrijfsleven, maar een grote toekomst tegemoet gaat. In Nederland is net een onderzoek begonnen onder leden van de FME met de vraag waar en hoeveel kritische metalen de bedrijven gebruiken. Het vormt het begin van de transitie naar het in de keten houden van metalen.
Kennis bundelen
Peck was een van de sprekers op het symposium Duurzaam
grondstoffenbeheer dat de Universiteit van Delft op 20 september
hield. Acht sprekers belichtten ieder een beter beheer van grondstoffen
vanuit verschillende hoeken. Onderwerpen als grondstoffenschaarste,
recyclingtechnologie, biobased economie, urban mining en het sluiten van
de logistieke keten kwamen allemaal aan bod. Daarmee was het meteen een
presentatie van verschillende universiteiten die gezamenlijk een oplossing
probeerden te vinden. Dat moet ook, want de kennis over recycling in
Nederland is sterk versnipperd. Het samenbrengen van al die kennis op
technologisch, sociaal en economisch gebied moet het grondstoffenbeheer
een impuls geven, maar niet zonder het bedrijfsleven. Daarom was het
symposium een aftrap voor een Kennisplatform, met als doel de verwachtte
prijsstijging van grondstoffen in de toekomst niet lijdzaam af te wachten,
maar voor te zijn. Daarvoor moet de kennis worden gebundeld, trends worden
gesignaleerd en knelpunten ketengericht worden aangepakt.